Babcia i Wnuczki

Mało kto wie, że każde nadbrzeże ma swoich opiekunów. Pilnują oni, aby wiosną rozkwitały kwiaty, latem promienie słońca nie gubiły drogi, a jesienią wiatr pamiętał o rozsypywaniu kolorowych liści wzdłuż alejek. Na tym nadbrzeżu opiekunami były dwa małe krasnale. Każdego dnia dbały o nadbrzeże, lecz miały pewien problem – ludzie tak bardzo się spieszyli, że niemal przestali dostrzegać piękno wokół siebie. Krasnale długo zastanawiały się, jak przywrócić przechodniom radość z małych rzeczy. Rozrzucały dmuchawce, ukrywały kwiaty przy ścieżkach, a nawet sprowadzały wyjątkowo piękne zachody słońca. Mimo to ludzie wciąż przechodzili obok w pośpiechu. Tylko jedna dobra Babcia zawsze zauważała ich starania. Zatrzymywała się, by podziwiać przyrodę, siadała na ławce, obserwowała rzekę i nigdy nie przechodziła obojętnie obok małych cudów, którymi krasnale ozdabiały nadbrzeże. – Spójrz, ktoś nas zauważył! – cieszyły się krasnale. Z każdym dniem coraz bardziej utwierdzały się że to właśnie Babcia najlepiej rozumie język małych cudów. Potrafiła dostrzec piękno tam, gdzie inni widzieli zwykły dzień, a swoim dobrym humorem dzieliła się ze wszystkimi wokół. Krasnale wiedziały, że Babcia ma w sobie odrobinę krasnalowej magii. Dlatego pewnego dnia zaprosiły ją do grona opiekunów nadbrzeża. Od tej pory wspólnie witały wschody słońca, obserwowały przechodniów i dbały o to, aby każdy, kto odwiedza to miejsce, choć na chwilę zapomniał o pośpiechu. Dziś nadal siedzą tutaj razem i przyglądają się przechodniom. Mówi się, że jeśli ktoś zatrzyma się obok nich choćby na minutę, przestanie się spieszyć i rozejrzy dookoła, z pewnością dostrzeże coś pięknego: kwiat, motyla, puszek dmuchawca albo czyjś uśmiech. Oznacza to, że Babcia Nadbrzeża i jej wierni towarzysze po raz kolejny podzielili się swoim największym sekretem – umiejętnością cieszenia się prostymi rzeczami.